Lukas 24 : 1-11

Op de eerste dag der week gingen zij naar het graf. Dat zijn de vrouwen, die met Hem gekomen waren uit Galilea. Zij willen Jezus de laatste eer bewijzen en Hem balsemen. Zij dragen de specerijen (vs. 1). Het hele Evangelie hebben ze in hun herinnering. En nu gaan ze Jezus' lichaam duurzaam maken. En de herinneringen moeten ook blijven. Verder zullen ze dan napraten over alles wat ze met Jezus beleefd hebben. En de wereld gaat dan verder haar gang.

Dat zou dan Pasen geweest zijn. Dwaze vrouwen, nietwaar? Maar wij zelf dan? Wij hebben twintig eeuwen christendom om ons te herinneren, vier evangeliën, een heel Nieuw Testament, en een prachtige kerkgeschiedenis. En nu is het Pasen 1935. En ons Paasfeest heeft iets van een wandeling naar het graf, om dat alles te balsemen. Loopt dat nu alles op een eind? Zal het tot een schone herinnering worden? Zullen wij erover napraten? Wij kijken tegen gebeurtenissen aan als tegen een berg. Het christendom schijnt onder het puin der wereld begraven te zullen raken. Maar juist daarom hebben wij het Paasevangelie nodig.

De achtergrond is zo, als wij het beleven, zoals de gang van de vrouwen ons getekend wordt. Een groep mensen die een bedevaart doen naar Jezus' graf, die heilige plaatsen gaan bezoeken. En dat is het Evangelie juist niet. Het is de prediking van de grote werken Gods. Lukas 24 staat achter het Evangelie, en toch in het Evangelie. Als het er niet in stond, dan was onze prediking ijdel en ijdel was ook uw geloof (1 Kor. 15 : 14). Dit Evangelie, met de opstanding erbij, is de sleutel van de wereld. De grote verrassing van de paasmorgen hoort erbij. En als het geen verrassing is, als het vanzelf spreekt, dan kan het ons niet helpen. Wij kunnen niet zalig worden, als wij de som zelf kunnen uitrekenen.

Vernedering en verhoging. Daarom heeft Hem ook God uitermate verhoogd en heeft Hem een naam gegeven (Fil. 2 : 9).

Hoe zal de opstanding een verrassing zijn, als wij haar zelf konden uitrekenen? Waar moet het Evangelie gepredikt worden, als het niet nodig is in deze wereld?

Het eerste wat de vrouwen ontdekken, is een nieuwe teleurstelling: de steen is afgewenteld en het graf is leeg (vs. 2 v.). Zij hadden 't liever anders gehad. De steen ervoor, hoe zwaar ook. Dan kwam hun berekening uit. En het graf niet leeg. Want daar hadden ze op gerekend. Ze kwamen toch om te balsemen? Vreemde voorkeur. Dat is nu de reden van hun twijfelmoedigheid (vs. 4). Twijfelmoedigheid is zo menselijk. Geen geloof en ook geen ongeloof, maar ertussenin: twijfelmoedig. Dat is menselijk; een ijdel geloof, een aards geloof. Maar een echt geloof let op God. En God zorgt daarvoor.

Ze zagen twee mannen in blinkende klederen. En ze werden bevreesd en neigden het aangezicht ter aarde (vs. 4 v.). En dan komt het Paasevangelie: Wat zoekt gij de levende bij de doden? Hij is hier niet, maar Hij is opgestaan. Gedenkt hoe Hij tot u gesproken heeft, als Hij nog in Galilea was, zeggende: De Zoon des mensen moet overgeleverd worden in de handen der zondige mensen, en gekruisigd worden, en ten derden dage weder opstaan. En zij werden gedachtig aan zijn woorden (vs. 5-8).

Twijfelmoedig zijn, dat is de levende bij de doden zoeken. Het is de menselijke kijk op de dingen. En God dan? Die wordt over 't hoofd gezien als men twijfelmoedig is. God werkt altijd. Hij is de Schepper van hemel en aarde. Het Evangelie brengt dat aan 't licht. Maar is de wereld wel zo? 't Evangelie is ook zo. Nedergedaald ter helle. Dan komt de opstanding. De sleutel past op de wereld. En zij werden indachtig aan zijn woorden. Indachtig worden. Evangelie is herinnering, terugkeer, bekering. Dan ook boodschappen aan anderen (vs. 9).