Handelingen 1 : 4-12

Als Jezus ten hemel vaart is zijn laatste zorg, dat de discipelen van Jeruzalem niet zullen scheiden. Zij moeten verwachten de belofte des Vaders, die ze van Hem gehoord hebben (vs. 4). Waren ze zonder die af te wachten teruggekeerd naar Galilea, dan waren ze geen apostelen geworden. Ze zouden een eigen boodschap gepredikt hebben, of geen boodschap. Maar de Geest van Christus zou hen niet hebben kunnen leiden.

Ge vraagt misschien: waarom niet? Ze hadden toch het onderwijs van Jezus genoten? Jezus was aan hen verschenen? En Paulus was toch ook niet te Jeruzalem op het Pinksterfeest? Of als hij er was, dan misschien onder de spotters. Konden de discipelen de Heilige Geest niet één voor één ontvangen?

En toch is dit Jezus' laatste zorg. Hij wil de discipelen bijeenhouden. Ze moeten een kerk vormen, een gemeente. En ze moeten samen de Heilige Geest ontvangen; samen het Evangelie verkondigen en horen. Ze moeten gemeenschap oefenen. Ofschoon God vrij is in zijn doen, heeft Hij toch zijn kerk niet ingericht met radiotoestellen. Jezus heeft er een gemeente van gemaakt, waar men elkaar ziet en hoort, en samen de Heilige Geest ontvangt. Wanneer wij ons de hemel voorstellen, denken wij ons de zaligen ook niet elk in een aparte cel. Wij denken aan een schare, die één is in de aanbidding van het Lam. Daarom moeten ze bijeenblijven tot de belofte des Vaders vervuld is.

De discipelen vragen dan naar de betekenis van die belofte. Zij vragen uit hun eigen theologie, hun eigen verwachting, de Joodse verwachting. Zult Gij in deze tijd aan Israël het Koninkrijk wederom oprichten (vs. 6)? Daarop hebben ze drie jaar gewacht. Zal het nu komen? Moeten ze daarom te Jeruzalem blijven?

Maar Jezus bestraft hen zachtkens: Het komt u niet toe te weten de tijden en gelegenheden, die de Vader in zijn eigen macht gesteld heeft (vs. 7). Het koninkrijk van Israël oprichten? Het Koninkrijk der hemelen komt. Het Evangelie gaat voort. De kracht des Heiligen Geestes zal over hen komen. En zij zullen zijn getuigen zijn, zo in Jeruzalem als in geheel Judea en Samaria en tot aan het uiterste der aarde (vs. 8).

Het Evangelie wordt voortgezet. Ook daar is spanning tussen koninkrijk van Israël en Koninkrijk der hemelen. Het Koninkrijk der hemelen moet komen in de weg van de uitstorting des Heiligen Geestes, en in de weg van het getuigenis. Ze zullen Jezus' werktuigen zijn. En als ze bij elkaar blijven, zal Hij met hen zijn tot aan het einde der wereld. Niet één voor één, maar als apostelen wordt het hun beloofd. Zij moeten bij elkaar behoren en blijven, om tot aan het uiterste der aarde te kunnen gaan. Hun kracht ligt in hun saamhorigheid.

Dit waren de apostelen. Laten wij het goed onthouden. Ieder is geen apostel.

Kan hij de Heilige Geest alleen ontvangen? Het Evangelie alleen verkondigen? Alleen getuige zijn? Dit is Jezus' laatste zorg, dat zij allen één zullen zijn, zoals Hij één is met de Vader (Joh. 17 : 21). De discipelen hebben dit goed begrepen. Het enige wat ze deden, voor Pinksteren, was zorgen dat ze weer compleet waren, weer twaalf apostelen.

Dit is Jezus' testament voor de hemelvaart, zijn laatste bevel. Dan komt een wolk en neemt Hem weg van hun ogen (vs. 9). Jezus werd opgenomen in de hemel. Daar is nu de kerk op aarde. Jezus in de hemel, en de apostelen op de Olijfberg. Hij het Hoofd, en zij het lichaam. Welk een scheiding; en toch eenheid. De wachtende kerk. Incompleet gezelschap. Eén ontbreekt er: die is in de hemel. De Heilige Geest moet komen. Een ander ontbreekt er: die plaats moet vervuld. Dat is de kerk op aarde. Een wachtend, incompleet gezelschap. Voorlopig is alles.

Ze houden hun ogen naar de hemel. Dan staan twee mannen bij hen in witte kleding, welke ook zeiden: Gij Galilese mannen, wat staat gij en ziet op naar de hemel? Deze Jezus, die van u is opgevaren, zal alzo wederkomen (vs. 10 v.). Hemel is wederkomen.

Toen keerden ze weder naar Jeruzalem (vs. 12). En Jezus in de hemel. Waar? Het hemelse Jeruzalem. De Heilige Geest komt - de baan. Daarvandaan. Haastiglijk. Allereerst geestelijk. Dan: nieuwe hemel en nieuwe aarde (Op. 21 : 1).